Şenol Goncagül
Çok ağır bir pandemi sorunu yaşadım. Aylarca hastanelerde kalıp, felç oldum. Allah, daha alacak nefesimizin olduğunu müjdeleyerek, yeniden hayata devam etmemizi istedi. Kaldığımız yerden yola devam ediyoruz…
Zaman zaman, o ağır tedavilerin yarattığı, ağır hasarlarla boğuşmaya devam ediyorum. Bir çok iç organda ağır deformasyonlar oluşmuş. Haftada bir gün (önceden iki günde bir idi) Tekirdağ Şehir Hastanesinde, tedavi ve kontrollerimizi sürdürüyoruz.
Bu serüven esnasında da; zaman zaman bir yerlerde, (bir çoğu, uzun zamandır görmediğim) dostlarımla karşılayorum. Sohbetler ediyoruz. (Canı gönülden) ellerinden gelen bir şey varsa, yardım etmeyi teklif ediyorlar. Ne diyeyim; Allah sizlerden razı olsun… İyi ki varsınız…
Belli bir yaştan sonra; sizin elinizdeki en önemli sermayeniz; biriktirdiğiniz gerçek dostlarınızdır. Yardıma muhtaç olduğunuz zamanlarda, teklif dahi etmeden, yardımınıza koşan insanlar vardır ya; onlar sizin en değerli hazinelerinizdir.
Geride kalan zamanlarınızda, insanlara kötülük yapmış ve ahlarını almışsanız, o taktirde; bir an evvel ölüp, gitmenizi isterler! Hatta; çeke çeke ölmenizi dilerler..!
Kimselere kötülük, haksızlık ve ihanet etmeyin arkadaşlar! Değmiyor buna! İyi insan olmaya çalışın ve hatta, iyi insan olmaya çalıştığınızı kimseye kanıtlamaya da çalışmayın! Allah rızası için yapın bunu…
Yolda karşılaştığım, çok da tanımadığım ama güzel sohbetini ve temennilerini gördüğüm bir arkadaş nedeniyle, aklıma geleni karalamak istedim işte…
Haa, eğer üzerimde nokta kadar hakkınız var ise, şimdiden helal edin! (Bir önceki acil entübe ve yoğun bakım nedeniyle, fırsat bulup, söyleyemedim! Hazır fırsat varken ve senaryonun sonu belliyken, unutmayın)
Yeniden (görüşebilmek) temennisi ile…
