OKU/YORUM
Bazen Yazar ve söylerim. İnsan yalnız kendini ve yakınlarını sevmekte kalmamalı. Öyle olursa bencil insan olarak damgası ile damgalanır.
Sevginin tam ve gerçek olabilmesi için sevgiyi, her şeye yansıta bilirsek yani doğayı, her canlıları yaratandan dolayı sevmeliyiz.
Genç, ihtiyar, fakir, zengin ayırımı yapmadan sever ve ilgi gösterirsek hem mutlu ve hem de huzurlu oluruz.
Karşımızdakiler de sevinir, mutlu olur ve karşılıklı sevgi bağları oluşur.
Benim kimseye akıl vermek haddim değil. Ama ömrümüz boyunca ve güçlü olduğumuz dönemlerde de güçsüzlere tepeden bakmamalı, hal-hatır sorup sevgimizi eksik etmemeliyiz.
Unutmayalım ki, gücümüzü ve şöhretimizi kaybettiğimizde bizimde sevgiye, ilgiye ve “… Nasılsınız?” sorularına ihtiyacımız olamayacağına garantimiz mi var?
Kısacası birbirimizi sevmeliyiz. Dostluğumuzu pekiştirmeli, kavga- gürültü yerine hoş görüyü yaymaya ve yaşatmaya çalışmalıyız.
Sakın unutmayalım! “Seversek seviliriz! Sevmezsek sevilemeyiz!”
Ne mutlu;
"Baki kalan bu kubbede bir hoş seda" bıraka bilene.
