OKU/YORUM
Rahmi Sağlık
Son yıllarda öyle bir ortam yaratıldı ki, nerede ise İnsan Sevgisi’nin yerini Hayvan Sevgisi alacak. Her gün insanlar katlediliyor, ana ve babadan başka feryat eden yok. Fakat bir hayvan yaralanınca isyana varan bağrışmalar.
Şimdi birileri, yahu: “Sen Havyan Sevgisi’ne ve hayvan sevenlere karşı mısın?”diyecektir.
Ko desinler! Benim Hayvan Sevgim onların sevgisinden farklı. Benim küçüklüğümde başlayan Hayvan Sevgisi halen devam ediyor. Bağda köpeklerim var. Ben hayvanları Şovmenlik olsun diye değil, canlı oldukları için severim. Dertlerini anlatamadıkları ve yaratandan dolayı severim.
Ama hiçbir zaman insan sevgisinden üstün tutmam. Tabi ki her canlıyı seveceğiz. Fakat sevelim derken onların hürriyetlerini ve yaşam tarzlarını da engellemeyelim. Çünkü olar her ortamda yaşaya bilecek şekilde yaratılmışlardır.
Onları soğuktan, yağmurdan, sıcaktan koruyacak tüyleri var. Onları kazaklarla sarıp sarmalamaya da gerek yok. İplerle, kayışlarla sokaklarda çekeleyerek gezdirmeye, apartmanların içindeki oda ve mutfaklara girmelerine fırsat verilmemelidir.
Meraklı olanlar, köpeğini, kedisini bahçesinde, kuşunu ve balığını ise evin normal köşesinde bakıp sevmelidir. Fakat bu sevgi hiçbir zaman insan sevgisinin önüne geçmemelidir.
* * * * *
Neyse her şeye rağmen hayvanları sevelim, koruyalım ama aşırısına kaçmayalım. Onlara gösterdiğimiz ilgi ve sevgi, ana-baba, akraba ve İnsan Sevgisi’nin üstünde olmamalıdır.
Hayvanlara gösterilen aşırı ilgi ve sevgiyi biz anaya-babaya ve çocuklarımıza gösterebiliyor muyuz? Yoksa onları horlayıp rencide mi ediyoruz? Onu düşünelim.
Aksi halde bazıları gibi ana ve babalarından kurtulmak için onları huzur evlerine, çocuklarını yuvalara veya sokaklara bırakanların çoğaldığını görürsek şaşmayalım.
Kimse bana kızmasın. Biz kimseye yön ve akıl vermeye çalışmıyoruz görüşümüzü ve düşüncemizi aktarıyoruz. Yoksa hayvan sevgisine kesinlikle karşı değiliz. Herkes kafasına göre takılmakta serbesttir.
Fakat ne ekersen onu biçersin atasözünü de unutulmayalım.
